Close
Ka’s Column: ‘Deze kinderen komen nooit meer thuis’

Ka’s Column: ‘Deze kinderen komen nooit meer thuis’

Gisterochtend plaatste een jeugdvriend van mij een bericht op Facebook. Hij schreef het volgende:

‘In overvolle trein van Arnhem richting Utrecht, roept de duidelijk zeer aangeslagen conducteur om en vraagt de passagiers om meer begrip voor de vertraging en ongemak. “Door een aanrijding met een bakfiets bij Oss zijn 4 kinderen omgekomen, deze kinderen komen nooit meer thuis.. u wel.”’

In de uren die volgden, druppelde steeds meer informatie binnen. Over het verschrikkelijke ongeluk. Mensen spraken over stints. Op Twitter liepen de gemoederen weer hoog op over kinderdagverblijven. Ik las het en dacht steeds aan de woorden van de conducteur:

Deze kinderen komen nooit meer thuis.

Ik dacht aan hun ouders en aan hun broers en zusjes. Waren ze vanmorgen wel een beetje lief tegen elkaar geweest? Hebben de ouders hun kinderen wel een afscheidskus kunnen geven? Hier kan het er namelijk af en toe best gehaast aan toe gaan ’s ochtends. Er is niets dat dit leed kan verzachten, maar het zou toch fijn zijn als de laatste herinnering die gemaakt is een mooie herinnering is.

Deze kinderen komen nooit meer thuis.

Ik dacht aan lege bedjes. Aan lege tafeltjes op school. Aan feestdagen en verjaardagen die misschien nooit meer gevierd gaan worden. Aan de laatste zomervakantie, aan voetafdrukken op het strand. Aan gegiechel en geschater. Aan lege bladzijdes in een fotoalbum. Bladzijdes die niet meer gevuld worden met nieuwe herinneringen.
Ik dacht aan een rugtasje langs het spoor. Aan een machinist die niet meer kon remmen. Aan een politie-agenten die het nieuws gaan brengen. Aan hulpverleners die hulp moeten bieden, maar misschien wel in paniek zijn. En ik dacht aan ouders, broers en zusjes die het nieuws kregen. Aan opa en oma’s en vriendjes en vriendinnetjes. Aan groot verdriet dat nooit een plek gaat krijgen.

Deze kinderen komen nooit meer thuis.

“Vandaag wordt elk gezin geraakt”, zei de burgemeester van Oss, Wobine Buijs vandaag. Vriendinnen haalden hun kinderen eerder op van het kinderdagverblijf. Ik hoorde over opa’s en oma’s die onverwacht op bezoek kwamen. De dag kabbelde voort, maar er ging geen uur voorbij dat ik er niet bij stil stond en met mij deden vele anderen dat.

Ik knuffelde extra lang met de peuter. Las hem niet één maar vier verhaaltjes voor voor het slapengaan. Omdat hij daar om vroeg. Samen zongen we nog vijf liedjes en ik checkte nog een keer of hij goed in zijn bedje lag. Ik snoof zijn haren, rook zijn geur en er stroomde weer tranen over mijn wangen. Voor de tigste keer.

“Vandaag wordt elk gezin geraakt.” Wobine Buijs had het niet raker kunnen beschrijven. Het verdriet raakte. Niet omdat we zelf verloren, maar omdat we beseffen wat we nog hebben.

Rust zacht mooie lieve kindjes.

Wij wensen iedereen die deze kinderen lief heeft heel veel kracht, liefde en sterkte toe. 

Uitgelichte afbeelding July Prokopiv via Shutterstock.

 

 

Close
Lees vorig bericht:
Puy du Fou
Uit tip | Puy du Fou

In de categorie ‘waar je misschien niet zo snel aan denkt’ hebben we vandaag weer een leuke uit tip voor...

Sluiten