Close
Dossier Kinderwens | Esmee: Mijn ervaring met PCOS

Dossier Kinderwens | Esmee: Mijn ervaring met PCOS

Een maand geleden kon je op MOMmag. uitgebreid lezen over PCOS en wat dat precies inhoudt. Een aantal van onze redactieleden hebben PCOS. Zo ook Esmee. Uiteindelijk lukte het haar om zwanger te worden. In dit artikel vertelt ze over haar ervaring met PCOS en deelt ze haar persoonlijke verhaal.

Lees ook: ‘Stiefmoeder: Boze heks of toverfee?

ervaring met pcos

Mijn ervaring met PCOS

Na ruim 10 jaar aan de pil te hebben gezeten besloot ik in augustus 2016 hiermee te stoppen. In eerste instantie om van die rottige hormonen af te zijn, maar een kindje was ook zeker welkom. Tijdens de 4 mijl van Groningen in oktober dat jaar werd ik 1 keer écht ongesteld (althans dat denk ik) en daarna wachtte ik op de volgende keer. Toen deze vier maanden later nog niet was gekomen heb ik de eerste afspraak bij de huisarts gemaakt.

Ga maar thuis googlen

Deze verwees mij gelukkig snel door naar het ziekenhuis waar ik, ongemakkelijk en vol spanning, een inwendige echo kreeg. De gynaecoloog deelde mij mee dat ik waarschijnlijk PCOS heb en dat ik dit thuis maar eens moest ‘googlen’, want het was echt geen erge aandoening. Ook moest ik nog even bloed prikken, waaruit inderdaad bleek dat ik PCOS heb.

Met deze diagnose viel alles op zijn plek, al die jaren met langdurige lichte bloedingen (maar geen menstruaties) en het aanrommelen met verschillende anticonceptie die niet werkten. Ondanks dat vond ik dit toch heus een erge aandoening. Wat ik altijd wilde, moeder worden, werd hierdoor moeilijker gemaakt!

Op dat moment moesten wij beslissen of wij al voor kinderen wilden gaan

Wanneer we de mededeling kregen dat ze mij alleen konden helpen als wij een kinderwens hadden (en ik anders maar weer aan de pil moest gaan) voelde voor ons als een beslismoment. Op dat moment moesten wij beslissen of wij al voor kinderen wilden gaan. Omdat wij dit allebei erg graag wilden en bang waren voor een jarenlange strijd om zwanger te raken hebben wij toen besloten om ervoor te gaan.

Met primolut moest ik een menstruatie opwekken om te kijken of mijn lichaam het daarna zelf zou gaan oppakken. Dit was helaas niet het geval. Hierna mocht ik aan de Clomid, beginnende met de lichtste variant en eventueel doorgaan naar de middelste en als laatste de zwaarste. De Clomid had verschrikkelijke bijwerkingen, ik werd er gek van. Dag en nacht had ik last van opvliegers en ik werd een regelrechte heks.

Ik nam de medicatie dus ‘voor niks’

Daarbij kwam dat er 2 keer in de week, bij de inwendige echo, geen actie te zien was. Ik nam de medicatie dus ‘voor niks’! Toch moest ik door naar de middelste variant, en uiteindelijk naar de zwaarste. Week na week voelde ik mij steeds slechter, de Clomid had vervelende bijwerkingen en mijn brein maakte mij wijs dat ik geen ‘goede vrouw’ was omdat ik niet normaal zwanger kon raken.

Na maandenlang last te hebben gehad van de Clomid mocht ik eindelijk overstappen naar de hormooninjecties (Gonal-F). Elke ochtend drukte ik een spuit in mijn buik en weer lag ik 2 keer in de week bij de fertiliteitsarts in de stoel. En elke week ging de dosis medicatie weer omhoog omdat mijn lijf geen enkele reactie gaf op de medicatie.

Daar zaten we weer met zijn drieën op het kamertje

Nadat ik 30 maal die spuit had gezet (dus 30 dagen) moest ik voor de laatste keer naar de fertiliteitsarts (daarna moest ik stoppen met spuiten, primolut gebruiken en weer beginnen met spuiten). Daar zaten we weer met zijn drieën op het kamertje, zowel de arts, mijn vriend als ikzelf hadden de hoop opgegeven dat er iets zou gebeuren deze ronde.

Op deze vrijdagochtend om 8 uur lag ik weer eens in de stoel, te kijken naar het schermpje waarop mijn baarmoeder en eierstokken te zien waren. Doordat ik inmiddels redelijk bekend was met deze beelden viel mij al snel op dat er iets anders was. Er zat een ei! Een echt eitje, én hij was groot genoeg om te mogen springen! Dit hadden wij niet zien aankomen.

We hadden de PCOS verslagen

Die avonds moest ik Pregnyl spuiten en het weekend moesten mijn vriend en ik aan de klus. Snel daarna wist ik dat dit raak was. Al 2 dagen voor mijn NOD durfde ik een test te doen, en ja hoor, raak! We hadden de PCOS verslagen, we kregen een kindje. Ons lieve zoontje, Mano, is uiteindelijk op 7 augustus 2018 compleet gezond geboren.

Het komt soms voor dat het lichaam een reset maakt na een zwangerschap en het daarna zelf oppakt. Helaas kwam ik er snel achter dat dit voor mij niet het geval was. Doordat ik borstvoeding gaf en de mini pil niet zijn werk deed heb ik 5 maanden na de bevalling lopen bloeden, elke dag.

PCOS is een oneerlijke aandoening

Door meerdere omstandigheden besloot ik toen te stoppen met borstvoeding en ging ik direct weer aan de combinatiepil. Mijn angst is dat ik deze zal moeten blijven slikken tot we voor een volgend kindje de medische malle molen in gaan.

Uiteraard ben ik super blij en dankbaar dat het gelukt is om een kindje te krijgen. Toch baal ik dat het op deze manier moest, en dit een volgende keer waarschijnlijk weer zo moet, met alle onzekerheden en vervelende bijwerkingen. PCOS is een oneerlijke aandoening en mag veel meer onder de aandacht komen. Niet alleen voor vrouwen met een kinderwens, maar voor iedereen, moet er hulp komen, in verschillende vormen, zodat het niet je hele leven overneemt maar daar slechts onderdeel van is.

⇒ Heb jij zelf ervaring met PCOS. Wil je deze delen? Je kunt ons mailen op info@mommag.nl of meepraten op Instagram en/of Facebook. Volg je ons al op Facebook en/of Instagram?

Hier lees je meer MOM artikelen.
En hier lees je meer van en over Esmee.

* Uitgelichte afbeelding justesfir via Shutterstock.

Wil je dit artikel delen op Pinterest? Deze afbeelding kun je pinnen:

ervaring met pcos

Close
Lees vorig bericht:
moments van december
Team MOMmag. | Onze MOMents van december

Het nieuwe jaar is allang weer begonnen. Toch blikken we graag nog even met je terug naar december. We delen...

Sluiten