Close
Ka’s column | ‘Gedeelde smart is halve smart’

Ka’s column | ‘Gedeelde smart is halve smart’

Zo’n ochtend dat je kind met z’n verkeerde been uit bed stapt en alles verkeerd lijkt te gaan. Karen had een dramatische ochtend met haar peuter en was opgelucht om hem naar het Kinderdagverblijf te kunnen brengen. Gelukkig ontdekte ze daar dat ze echt niet de enige is die af en toe zo’n ochtend heeft. 

Lees ook: ‘Deze jongen is toch ook ooit een kind geweest?

gedeelde smart is halve smart

‘Gedeelde smart is halve smart’

Over het algemeen verlopen de ochtenden hier prima. Maar af en toe lijkt de peuter net een puber en stapt hij met het verkeerde been uit bed. Dat zijn natuurlijk altijd de dagen dat mijn man net in het buitenland zit voor werk. Dan wil de kleine man niet uit bed komen. Niet zijn tandenpoetsen, ‘nee niet die trui aan mama’ en ‘nee, geen pap, maar yoghurt’. Terwijl hij normaal zo ongeveer al-tijd liever pap wil.

Je kent ze vast wel die ochtenden. Dat alles een fikse dosis extra energie kost, alles twee of soms wel drie keer zo lang duurt en dat je eigenlijk wel blij bent dat je je kind straks naar het Kinderdagverblijf kan brengen.

Zo ging het ook deze ochtend.
“Mama, ik ben wakker”, hoor ik de peuter roepen vanuit zijn bed. Maar als ik zijn kamer binnenkom, is hij minder enthousiast. “Nog slapen”, zegt hij terwijl hij zich omdraait.
Ik doe het licht aan om zijn kleren alvast klaar te leggen.
“Neeee, geen licht aan. Licht uit.”

Ik ben het wel een klein beetje zat

De ochtend is lekker begonnen. En na een discussie over de kledingkeuze, wel of geen tandenpoetsen en al helemaal niet de klitten uit zijn krullen mogen halen. Een drama dat ik hem naar beneden moet tillen, terwijl hij een minuut daarvoor zelf wilde lopen, ben ik het wel een klein beetje zat.

Maar ik haal diep adem en maak zijn favoriete ontbijt. Pap met honing en bosbessen. Als hij daar niet vrolijk van wordt?
Nou nee. Niet dus.

“Geen pap mama. Oggert”.
“Je wilt altijd pap. Nou eet je die pap ook maar”, antwoord ik terwijl ik het kommetje dat hij net naar mij toe heeft geschoven weer terugschuif.
“Nee”, roept de peuterpuber en duwt de kom weer mijn kant op.
Op het moment dat ik de kom wil vastpakken om weer terug te schuiven, pakt hij deze ook vast en na wat getouwtrek met de kom, vliegt die opeens door de lucht op de grond. Of eigenlijk op de hond die altijd als de peuter eet, naast de tafel zit te wachten in de hoop dat er wat valt.

Wat is pedagogisch gezien nou wijsheid?

De peuter kijkt mij grijnzend aan. “Oggert mama?”
Ik tel tot 47 en bedenk wat er pedagogisch gezien nou wijsheid is. Omdat ik ook nog een hond moet schoonmaken en wel graag wil dat de peuter wat eet, maak ik toch maar een kommetje yoghurt.

Godzijdank eet hij daar een paar happen van terwijl ik de hond boen met smoelendoekjes. Ik doe haar wel in bad als de peuter op het Kinderdagverblijf is.

In de auto naar het KDV toe wil de peuter graag Bumba luisteren. Daarvoor moet ik Spotify aanzetten en ik heb geen zin om te stoppen. In de vijf minuten naar het KDV toe probeer ik de driftbui op de achterbank te negeren en te doen alsof ik doof ben.

Ik ben echt blij als we bij de crèche zijn gearriveerd. Maar dan heb ik nog een discussie te gaan. De peuter wil namelijk getild worden en niet zelf lopen. Met de tweejarige driftkikker onder mijn arm loop ik het schoolplein op. Daar wil hij natuurlijk wel gewoon lopen.

Ik ben opgelucht als we bij het KDV zijn

Een gevoel van opluchting overvalt me als ik samen met de peuter het lokaal van zijn groep binnenloop. Soms is het zo fijn dat je even een dagje niet hoeft te zorgen. Vooral na zo’n dramatische ochtend als vanmorgen. Tegelijkertijd voel ik een soort van gêne. Kan ik het niet aan of zo? Zo’n peuter?

De peuter laat zelf ook zijn meest engelachtige glimlach zien als hij zijn begeleidsters begroet. Ik klets wat met de dames en vertel hoe de ochtend is verlopen. En dan zie ik F., een peutermeisje uit mijn peuter’s groep, met een boze blik in de vensterbank zitten. In haar pyjama.

“Heeft F. haar pyjama aan”, vraag ik twijfelend aan een van de medewerksters.
“Ja”, antwoordt ze lachend. “Haar moeder had vanmorgen zoveel discussies met haar dat ze haar maar gewoon met pyjama en al hier heeft afgeleverd. Ze was het zat”.

Nu haal ik helemaal opgelucht adem. Soms is het fijn om te beseffen dat je echt niet de enige bent die het soms moeilijk heeft. We doen allemaal maar ons best en af en toe is het jammer dat je niet even kunt fast forwarden naar een later tijdstip.

Gedeelde smart is halve smart.

***

Praat je mee over deze column op Facebook?

Uitgelichte afbeelding Kamelia llieva via Shutterstock.

Close
Lees vorig bericht:
kinder recept ontbijt muffins
Kinder recept | Ontbijt muffins

We zitten in de eerste week van de Kerstvakantie en je hebt waarschijnlijk twee dagen met nét even iets teveel...

Sluiten