Close
De Lockdown diaries | Marieke: ‘In quarantaine in Frankrijk’

De Lockdown diaries | Marieke: ‘In quarantaine in Frankrijk’

In de tweede Lockdown diaries een dag uit het leven van Marieke. Zij zit samen met haar zoon in quarantaine in Frankrijk, het land waar zij en haar zoon wonen. Even leek het erop dat Marieke de lockdown helemaal alleen moest gaan uitzitten.

Lees ook: ‘Extra vroeg opstaan. Meer rust in je hoofd

in quarantaine in Frankrijk

De Lockdown diaries | Marieke: ‘In quarantaine in Frankrijk’

Marieke van Bezeij woont samen met haar zoon Valentin van 11 jaar oud in Mirabel et Blacons in de Valllée de la Drôme in Frankrijk. Ze is alleenstaande moeder en heeft een eigen adviesbedrijf (MariekeVerthuist) en begeleidt Nederlanders bij de aankoop of verkoop van hun huis in Frankrijk of het opzetten van hun gastenverblijf/verhuuractiviteit.
Daarnaast heeft ze nog een kleine gîte (Mon Cabanon) waar ze gasten ontvangt.
In April, voor zover dat nog doorgaat, anders later, komt haar eerste boek uit: “Gastvrijheid is geen kunstje”.

Dag 1, dinsdag 17 maart

Donderdag 12 maart werd besloten dat we in Frankrijk zoveel mogelijk moesten telewerken en dat de scholen op maandag gesloten zouden worden. En dus was er haast voor de leraren om de schooltassen goedgevuld mee te geven het weekend in. Met een briefje hoe het huiswerk geregeld zou worden.

Het briefje heb ik niet gezien, want mijn zoon ging dit weekend naar zijn vader. Die zou ook de fietstraining voor het schoolreisje op de fiets meedoen op vrijdagmiddag en kwam mijn zoon tussen de middag halen. Op zich al uitzonderlijk want normaal gesproken eet mijn zoon op vrijdag in de kantine. Maar die vrijdag niet. Want hij had zijn voet in het gips. Woensdag in het skatepark, met zijn stepje, ernstig verstuikt.

Dus eigenlijk begon bij ons de ‘rare situatie’ al op woensdag. Want daar zit je dan, een hele middag in het ziekenhuis, op de spoedeisende hulp. Met alle extra beschermende maatregelen, die je zelf niet hebt. Behalve de grote fles desinfecterende handgel die naast het loketje staat. En artsen die druk bezig zijn om nieuwe mededelingen over Corona op het prikbord te hangen in plaats van mensen in de wacht te helpen. Althans zo leek het. Want er leek verder niets te gebeuren.

Heb je niet voor niets de kostbare tijd van de artsen opgevraagd..

Later hoor je dan dat het ziekenhuis zo vol ligt, dat er patiënten op de spoedeisende hulp liggen die daar eigenlijk niet horen…. Door alle extra maatregelen voel je je zelf ineens heel onbeschermd en ga je automatisch vaak naar die fles gel, omdat je weer iets hebt aangeraakt. Ook voel je je er zo niet op je plek. Dat de voet niet gebroken was vermoedde ik al, dus je bent bijna opgelucht dat de dokter zegt dat hij toch in het gips moet. Heb je niet voor niets de kostbare tijd van de artsen opgevraagd…

En dan de mededeling dat de school dicht gaat. Gelukkig kreeg ik het aanbod van zijn vader om die ‘last’ te delen en dat hij hem wel de eerste week zal houden en hem ook wel mee zou nemen naar het ziekenhuis woensdag voor het afhalen van het gips en de controle.

En je pakt dus een tas in, met de röntgenfoto’s, het gezondheidsboekje, een extra paar van jouw skisokken die over het gips past en je neemt afscheid van je kind. Heerlijk een weekje extra ‘vrij’!

Het verbaast me elke keer dat de stroom het gewoon deed

Maar toch voelde het anders dan een gewoon weekje vrij. Rustig en onrustig tegelijk. Het deed me denken aan de dag met sneeuw in november, dat de stroom was uitgevallen. Gelukkig met lekker weer, dus de kinderen in de sneeuw en zelf maar naaipatronen tekenen omdat dat zo’n beetje het enige was dat ik zonder stroom kon doen. En dat was dus precies ook wat ik dit weekend ging doen, de patronen tekenen voor onze balletvoorstelling in juni, al hadden we vrijdag tijdens de balletles ook te horen gekregen dat ook de balletschool voor onbepaalde tijd dicht ging.

Het voelde als de dag van de sneeuw. Dat was ook zo’n dag dat de wereld even stil stond. Het verbaasde me elke keer dat de stroom het gewoon deed.

Het voelde onheilspellend en voor het eerst sinds tijden voelde ik mij alleen. Terwijl ik zo vaak alleen ben en dat juist zo koester, in ruil voor al die dagen dat ik er alleen voor sta in het leven met en van mijn zoon. Alsof ik het aan voelde komen.

De tranen prikten en ik voelde me nog meer alleen

Maandag in de loop werd beken dat Macron een toespraak zou geven in het 8 uur journaal. Quarantaine dacht ik meteen. In een telefoongesprek met een Franse vriend die in het onderwijs zit, zei hij me 45 dagen. Ik denk: ‘Hij houdt me voor de gek’. Maar ik werd wel bang. Later zag ik dit gerucht terug op facebook. 45 dagen! En mijn kind bij pappa… De tranen prikten. Ik voelde me nog meer alleen.

Ik moest met iemand praten. Snel mijn beste vriendin in Nederland gebeld, met wie ik een tijdje eerder, toen ik haar veel te laat belde toen er iets niet goed ging met mij, had afgesproken dat als ik moest huilen ik haar direct zou bellen. Dat luchtte op. En ik kon weer zien dat er vast een mogelijkheid was dat hij nog thuis zou komen voor die tijd.

In het 8 uur journaal werd 15 dagen gezegd en Macron liet wijselijk het woord quarantaine weg. Dat mocht door de persvoorlichter later worden toegevoegd. Ok, 15 dagen, al een stuk minder erg. Maar mijn vriend bij het onderwijs sms-te, let op, het wordt 45 dagen. Er zijn redenen om nu 15 dagen te zeggen. Die redenen waren hoogstwaarschijnlijk dat op basis van de geruchten groot-stedelingen massaal in overvolle treinen waren gesprongen om de stad uit te vluchten. Precies wat ze wilden voorkomen… Dus er moest gekalmeerd worden.

Voor de zekerheid nam ik een verklaring waarom ik de weg op ging mee

In Italië zijn ze al over de 15 dagen heen en hebben de piek nog niet gehad. Ik besloot het risico niet te nemen en heb mijn zoon en zijn vader gebeld. Wat zij dachten. Mijn zoon wilde liever naar mij, omdat ik vast liever was met het schoolwerk (hij had net 1 dag thuisschool gehad). En zijn vader vond dat dat precies het argument was waarom hij bij hem moest blijven… Maar als hij heel eerlijk was zag hij 45 dagen echt niet zitten. Normaal ziet hij hem maar 1 weekend per 2 weken. We zouden er met zijn allen een nachtje over slapen en geen beslissingen nemen in the heat of the moment.

Maar vanochtend waren de meningen niet veranderd en moest ik dus snel voor 12 uur (de tijd die ze eenieder gegeven hadden om zich voor te bereiden) mijn zoon ophalen. Voor de zekerheid nam ik een verklaring waarom ik de weg op ging mee. Maar alles ging goed, we waren net na 12-en thuis.

Ik had voor vertrek al snel brood bij de bakker gehaald, die waren al bijna door de voorraad heen. Zelf eet ik geen brood, dus dat had ik niet in huis. Ook snel even zijn beddengoed in de wasmachine gegooid, dat was tot dan ook nog niet urgent.

Behalve voor een oudere klant waarvan ik wist dat ze geen televisie had

Ook had ik ’s ochtends via mail what’s app en sms de eerste vragen van mijn klanten gekregen. Die nog even laten weten, dat ik eerst voor mezelf de zaken ging regelen en later voor hen. Behalve voor een oudere klant waarvan ik wist dat ze geen televisie, noch een printer had. Haar maar even de situatie uitgelegd en een aantal verklaringen om de weg op te gaan uitgeprint en haar gezegd die nog even snel bij mij op te halen. Nog net gelukt voor ik vertrok…

En dus bij thuiskomst met de spullen van mijn zoon, was mijn huis, inclusief de ontbijtboel van de hectische ochtend, al direct weer ontploft. Eerst eten, wat ik zelf eigenlijk altijd pas doe als ik honger heb, maar zoon had nu honger. Zijn lakens ophangen, de keuken en zijn spullen opruimen.

Om vervolgens met hem te kijken of we zelf zijn gips eraf konden halen. Morgen weer een paar uur in een ziekenhuis te hangen was geen fijne, nee zelfs een lugubere, gedachte. Dus als we dat konden voorkomen… Dat ging gelukkig heel makkelijk. Ze hadden het aan 1 kant opengelaten voor zwellingen en toen we de watten en verband hadden doorgeknipt kon hij de laars zo uittrekken. Gelukkig maar.

Wat een onzekerheden, wat een paniek, maar eigenlijk vooral wat een vertwijfeling

Met mijn zoon afgesproken dat we op woensdag (normaal een vrije dag) het schoolwerk van dinsdag zouden inhalen, want ik moest eerst mijn klanten te woord staan. Ik wilde schrijven, geruststellen, maar dat ging hem helaas niet worden. Ik help Nederlandse mensen met de aankoop of verkoop van hun huis in Frankrijk. Zoals de mevrouw die ik ’s ochtends al had gezien die eigenlijk aanstaande maandag de definitieve koopacte zou tekenen en eindelijk kon verhuizen van haar noodonderkomen naar haar nieuwe thuis. Maar dat gaat voorlopig niet door. En de mensen die komend weekend naar België zouden gaan verhuizen en druk aan het inpakken zijn… En de mensen die hun lening geweigerd zien omdat de banken nog voorzichtiger zijn geworden sinds 2 weken terug de beurzen begonnen te kelderen….

Tjonge jonge, wat een onzekerheden, wat een paniek, maar eigenlijk vooral wat een vertwijfeling, het nog niet helemaal kunnen bevatten, het niet willen begrijpen… En nog weer dezelfde vragen, en van mij nog weer dezelfde (geen) antwoorden…

Mocht natuurlijk niet, volgens de quarantaine regels

Dat heeft zo lang geduurd dat mijn zoon zijn eerste (mid)dag in quarantaine alweer veel te lang vond duren. Hij had schandelijk misbruik gemaakt van mijn ‘afwezigheid’, door zijn schermtijd voor de komende 15 dagen in 1 keer op te maken. En was blij dat de buurman en buurjongetje op straat gingen voetballen en hij even mee kon doen. Mocht natuurlijk niet, volgens de quarantaine regels, maar ook omdat zijn voet net uit het gips was. Maar ja. Het geduld van een 11-jarige is nog een gradatie minder dan het mijne…  En dus had hij daarna pijn. Nu maar hopen dat we morgen niet alsnog naar het ziekenhuis moeten…

Het begon kouder te worden, de dag was alweer zo goed als voorbij. Omdat deze eerste quarantaine dag toch een beetje vreemd en verloren was hebben we hem maar afgesloten met een apéro! Om het begin van deze vreemde tijd in huisarrest te vieren. En ons eerste spelletje Monopoly gespeeld! 1-0 voor mij! En tussendoor wel even naar het nieuws gekeken, iets wat we hier eigenlijk nooit doen… maar ja, even zien dat we niet de enige zijn… Gedeelde smart is halve smart, toch?

Op naar dag 2. Met schoolwerk

Lijkt het jou leuk om jouw eigen dag te delen? Hoe jij deze dagen ervaart als MOM en wat je met je kind(eren) onderneemt of juist niet? Mail ons dan op info@mommag.nl!

⇒ Volg je ons al op Facebook en Instagram?

Hier lees je meer MOM gerelateerde artikelen.
En hier lees je meer Lockdown diaries en andere artikelen die hiermee te maken hebben.

Beeld © Marieke van Bezeij

Wil je dit artikel bewaren op Pinterest? Deze afbeelding kun je pinnen:

in quarantaine in Frankrijk

 

Close
Lees vorig bericht:
fun facts quiz
Dé Fun Facts quiz | Om met je kind(eren) te spelen! | 25 grappige weetjes

Leuk om met je kind(eren) te spelen: Dé Fun Facts quiz met 25 grappige weetjes op een rij. Omdat sommige...

Sluiten