Close
‘Hij is er misschien wel aan toe. Maar of ik dat ben?’

‘Hij is er misschien wel aan toe. Maar of ik dat ben?’

Je kind naar de basisschool. Het is zo’n moment waar elk kind en iedere ouder naar toe leeft. Echt een mijlpaal. Ook Karen’s zoontje kijkt er naar uit. Hij is er – zoals ze dat zeggen – echt aan toe. Maar of Karen dat ook is? Daar is ze nog niet over uit. Het gaat haar allemaal te snel.

Lees ook: ‘Stiefmoeder: Boze heks of toverfee?

kind naar de basisschool

‘Hij is er misschien wel aan toe. Maar of ik dat ben?’

Nog een paar weken en dan is het zo ver. Mijn baby gaat naar de basisschool. Nou is ‘ie natuurlijk geen baby meer. Hij is niet het nieuwste wonderkind van Nederland. Maar hij is wel mijn baby. Het leek gisteren toen hij alleen nog maar melk dronk en het hoogtepunt van de dag leek te bestaan uit eerste glimlachjes, woordjes, eerste keer omrollen, kruipen, zitten, staan en een nacht doorslapen.

Nu moet ik ogen in mijn achterhoofd hebben, omdat meneer denkt dat hij alles al zelf kan of moet uitproberen. Zo heeft hij de afgelopen weken mijn make-up stash met kwasten uitgesmeerd over de badkamerspiegel, zichzelf en de saunadeur. Mijn man trof hem voor de tv aan met zijn ene hand in een pot Nutella en de ander in een pot pindakaas. Hij klom op trapjes om bij de snoepvoorraad te komen. Lakte zijn nagels op het kleed en stond met mijn autosleutel in zijn hand om even een ommetje te gaan maken.

Hij is erg verbolgen over het feit dat Jip en Janneke wel alleen naar opa en oma mogen wandelen en hij nog niet. Dat Jip en Janneke in 1950 leefden en dat er toen nog maar 3 auto’s in het dorp rondreden, gaat er helemaal niet in.

Mijn kind naar de basisschool

Ik snapte nooit wat mensen bedoelden, met ‘hij is er aan toe’. Nu is me dat volledig duidelijk. Hij moet ‘verder’. Zich weer een beetje meer ontplooien en nieuwe dingen leren. Hij is nieuwsgierig, leergierig en benieuwd. Elke dag vraagt hij of hij vandaag dan echt naar de basisschool mag.

De twee-jarigen die nu bij zijn peutergroep instromen, daar heeft hij niets meer mee. De grote kindjes, daar wil hij mee spelen en van leren.

Over twee weken gaat hij wennen in zijn nieuwe klas. De overstap is voor hem niet zo groot. De peuterspeelzaal en de kleutergroepen delen een gebouw en hij gaat dus maar een deur verder. Hij komt in de klas bij kinderen die hij al kent omdat ze bij hem op de groep hebben gezeten of omdat hij hun gezichten herkent van het schoolplein.

Hij voelt zich al enorm groot. Als ik zijn babyrompertje uit de kast pak en naast de 116 – die hij nu bijna past – leg, dan vind ik hem ook enorm groot. Maar tussen die grote kinderen van de kleuters, is hij nog zo klein…

Nog een paar weken en dan zegt hij de veilige peuterspeelzaal gedag om te beginnen aan de basisschool. Dan is het niet meer hele dagen knutselen en spelen, maar gaat hij ook echt leren. Geen peuterjuf meer die continu alles in de gaten heeft en het peuterpleintje met de kleine fietsjes en toestellen. Op naar het grotere plein met klimrekken voor de grotere kinderen en een lange hoge glijbaan. Een plein met grote fietsen en een grote zandbak.

Mijn baby wordt een kleuter. Het kleine mannetje is op weg naar zelfstandigheid. Dat is hij nog lang niet, maar hij komt elke keer een stapje dichterbij. Er gaat een dag komen… dat hij het helemaal is.

Ik word er sentimenteel van. Wat mij betreft gaat het allemaal veel te snel. Je beseft pas hoe snel de tijd gaat als je ouder wordt. Letterlijk en figuurlijk.

Wat heerlijk voor hem dat hij straks nieuwe dingen mag ontdekken. Het is zo’n genot om het allemaal mee te mogen maken hoe dat kleine mannetje zich ontplooit.
Wat mis ik af en toe die pauzeknop. Nog heel even klein blijven, mannetje. Ik wil niet dat ik straks weer met mijn ogen knipper en je ‘morgen’ naar de middelbare gaat.

Vannacht kroop de – nu nog – peuter bij mij in bed.
“Mag ik bij jou slapen mama?”
Slaapdronken til ik mijn dekbed op.
“Ga ik vandaag naar de basisschool?”
“Nee schatje, nu nog niet. Over een paar weekjes.” Ik snuif aan zijn krullen.
“Ik vind het leuk, maar ook spannend”, antwoordt hij.
“Mama ook, lieverd. Mama vindt het ook spannend.”

Ik luister hoe zijn ademhaling vertraagt en zwaarder wordt. Hij is al weer in slaap gevallen. Met zijn kleine armpje om mij heen. Zijn warme lijfje tegen me aangedrukt.

Het moment in me opnemen en koesteren. Dat doe ik.

Mijn kind naar de basisschool. Hij is er misschien wel aan toe. Maar of ik dat ben?

⇒ Volg je ons al op Facebook en Instagram?

Hier lees je meer columns.
En hier lees je meer van en over Karen.

Beeld © Karen Gregory

Wil je dit artikel bewaren op Pinterest? Deze afbeelding kun je pinnen:

kind naar de basisschool pinterest

 

 

Close
Read previous post:
feiten over een keizersnede
Alles dat je wilt weten over een keizersnede op een rij

Wist je dat bijna 20% van de baby's in Nederland op de wereld komen door middel van een keizersnede? Toch...

Close