Close
De Lockdown diaries | Marieke: ‘Mama kun je niet bij ons blijven?’

De Lockdown diaries | Marieke: ‘Mama kun je niet bij ons blijven?’

Marieke werkt in de verstandelijk gehandicaptenzorg. Haar werk gaat dus gewoon dus gewoon door en dat doet ze met liefde. Toch zorgt het bij Marieke voor spanningen en een loyaliteitsconflict. Ze vertelt vandaag (anoniem) over een dag uit haar leven in de Lockdown diaries.

Lees ook: ‘MOMtalk met… Marjon van Mama to the Max!

verstandelijk gehandicaptenzorg

De Lockdown diaries | Marieke: ‘Mama kun je niet bij ons blijven?’

Marieke is getrouwd en heeft een dochter van 13 jaar en een zoon van 8. Ze werkt in de verstandelijk gehandicaptenzorg en moet dus gewoon naar het werk. Zelfs als ze zich niet helemaal lekker voelt, want er zijn al behoorlijk wat collega’s uitgevallen. Ze deelt vandaag anoniem haar verhaal, omdat ze niemand in verlegenheid wil brengen of bezorgd wil maken.

‘Gisteravond had ik tot laat dienst en vandaag probeer ik daarom wat uit te slapen. Dat lukt niet goed. Het huis vult zich met de geluiden van mijn gezin en ik wil ook graag tijd met hun doorbrengen. Vanmiddag moet ik weer werken. Deze week heb ik vanaf de middag dienst tot ’s avonds laat. Volgende week zou ik vrij zijn, maar door alle zieke collega’s ziet het er naar uit dat ik toch moet inspringen.

Dan krijgen de bewoners van onze woongroep geen zorg meer

Eerst was ons verteld dat we net als andere mensen thuis moeten blijven als we verkouden zijn. Dat is inmiddels niet meer mogelijk. Als we allemaal thuis zouden blijven, dan krijgen de bewoners van onze woongroep geen zorg meer. Ze krijgen al minder zorg dan dat ze zouden moeten krijgen. Daarnaast mogen ze niet meer naar buiten. We doen ons best maar het is verdrietig dat we de bewoners niet meer kunnen bieden wat ze verdienen. Een aantal bewoners van de andere woongroepen heeft corona. Bij ons op de woongroep hebben er een aantal verschijnselen. Ik ben bang dat het niet meer lang duurt voordat ook bij ons de eerste het echt blijkt te hebben.

Ik besluit op te staan en voeg me bij mijn gezin bij het ontbijt. Mijn jongste klaagt dat hij geen zin heeft om zijn huiswerk te doen. De oudste is altijd al veel serieuzer met haar schoolwerk en heeft al voor het ontbijt een aantal opdrachten gedaan. Mijn zoon vraagt of hij een knuffel mag en ik twijfel Maar wij hebben afgesproken ook binnen het gezin voorlopig niet al te veel lichamelijk contact te hebben. Omdat ik bang ben dat ik misschien al wat onder de leden heb. We hebben besproken dat ik even ergens anders zou gaan wonen, maar dat vonden we toch een te grote stap. Ik slaap in de slaapkamer, mijn man op zolder. Terwijl ik nu niets liever zou willen dan bij hem zijn.

Veel van mijn vriendinnen hoor ik klagen

Ik kijk mijn dochters huiswerk na en daarna doen we een spelletje. Na het spelletje doe ik een was in de machine en vouw ik er een op. Ik ben ontzettend blij dat mijn man nu zo veel thuis kan zijn en de meeste zorg voor de kinderen en het huishouden op zich neemt. Veel van mijn vriendinnen hoor ik klagen nu ze zo veel met hun mannen en kinderen thuis zijn. Ik ben jaloers. Want ik zou dolgraag meer met mijn gezin thuis willen zijn. Vooral nu in deze onzekere tijd. Ik maak me ontzettende zorgen om mijn familie, mijn ouders die op leeftijd zijn en om mijn andere gezin: De bewoners en de collega’s van de woongroep waar ik werk.

Nadat ik de was heb opgevouwen, komt mijn dochter bij me op bed zitten. Ze vertelt over een jongen op wie ze verliefd is en ze moet huilen dat ze hem nu niet kan zien. Ik vind het zo ontroerend dat ze me zo in vertrouwen neemt dat ik in een reflex haar naar me toetrek en mijn arm om haar schouders leg. Ik schrik er zelf van, maar mijn dochter stelt me gerust en zegt dat ze dat heel fijn vindt.

Mijn man maakt omeletten voor de lunch en daarna maak ik me al weer klaar om naar het werk te gaan. De woongroep is op een uur rijden van mijn huis, dus ik moet op tijd vertrekken.
Als ik afscheid van mijn gezin neem, vraagt mijn zoon: ‘Mama kun je niet bij ons blijven?’ Ik moet ervan huilen. Wij hebben het hem al veel uitgelegd, maar hij vindt het allemaal oneerlijk. Hij is pas 8, dus later zal hij het begrijpen. Gelukkig vertelt hij ook trots dat er voor me geklapt is, omdat ik in de zorg werk.

Wie geeft hun nog knuffels straks?

In de auto naar mijn werk, merk ik dat ik gespannen ben. Ik zou graag bij mijn gezin blijven, maar ik zou het vreselijk vinden als mijn bewoners nog minder zorg zouden krijgen. Wie gaat er voor hun zorgen als ik ook ziek word? Zij hebben ook behoeftes aan liefde en warmte. Wie geeft hun nog knuffels straks? Natuurlijk ligt mijn loyaliteit bij mijn gezin, maar na al die jaren in de gehandicaptenzorg, houd ik nog steeds van mijn werk. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn bewoners. Zij zijn ook mijn familie.

Als ik binnenkom in de woongroep, trek ik mijn gewone schoenen uit en mijn klompen aan. Ik was grondig mijn handen en ga naar de woonkamer. Vier blije gezichten kijken me aan: “Marieke!” Mijn werkdag is begonnen. Ik zorg, ik kook, ik was, ik temperatuur en ik geef een stiekeme knuffel. Doodmoe en voldaan rijd ik ’s avonds naar huis.

Op de deurmat ligt een briefje in het handschrift van mijn zoontje. ‘Mama ik ben zo trots op jouw’, staat er op. Ik moet er weer van huilen. Nadat ik gedoucht heb, lig ik in bed nog wat tv te kijken. Halverwege vallen mijn ogen dicht. Morgen weer een dag. Hopelijk gezond weer op.

⇒ Volg je ons al op Facebook en Instagram?

Hier lees je meer MOM gerelateerde artikelen.
En hier lees je meer Lockdown diaries en andere artikelen die hiermee te maken hebben.

Beeld ‘mom hugging’ via Shutterstock.

Wil je dit artikel bewaren op Pinterest? Deze afbeelding kun je pinnen:

lockdown diaries Marieke pinterest

 

Close
Lees vorig bericht:
positieve aspecten van de corona crisis
‘Quarantaine complimenten’ | De positieve aspecten van de corona crisis

De positieve aspecten van de corona crisis? Mirjana is van mening dat je nu veel negativiteit leest. Het is zwaar,...

Sluiten