Close
De 15 onredelijke driftbuien van mijn peuter

De 15 onredelijke driftbuien van mijn peuter

Peuters en driftbuien. Je kunt er boeken over schrijven en dat is dan ook vaak gedaan. Ze zuigen alle energie uit je, maar soms zijn ze achteraf zo grappig. Karen vertelt je de 15 onredelijke peuterdriftbuien van haar zoontje die ze de afgelopen tijd bijhield.

Lees ook: ‘10 leuke apps voor peuters en kleuters

onredelijke peuterdriftbuien

Natuurlijk heb ik het allerleukste kind ter wereld. Ja, jij ook, dat snap ik heus wel. Maar we hebben het nu over de mijne. En de mijne is ontzettend grappig, lief, slim, knap, mooi, charmant en bij tijd en wijle ook zo ontzettend driftig. Ik heb er al eens over geschreven hier, over zo’n driftbui van mijn peuter. Je kan je op veel dingen van het moederschap voorbereiden, maar zo’n driftbui dat slaat toch wel alles.

De meeste peuterdriftbuien zijn nog hartstikke onredelijk ook. Geen touw aan vast te knopen. Daarom zijn ze vaak achteraf – als je je energie weer een beetje terug hebt – best komisch. Ik weet zeker dat mijn zoon hier over een jaar of 12 heel hard om kan lachen. Vandaar dat ik ze de laatste tijd eens bijhield. Zodat jij en ik, en hij wellicht later ook, er even om kunnen grinniken.

15 onredelijke peuterdriftbuien

1. We waren gezellig aan het eten en ik had een glaasje wijn in geschonken. Mijn peuter wilde daar graag een slokje van. Mocht niet. Boos! Wat zeg ik? Woedend. Omdat hij geen slokje wijn mocht. Ja, en kom dan maar eens aan met die Nix campagne hè. Kon ‘m nix schelen.

2. Het is elke ochtend weer een strijd. Meneer loopt het liefst de hele dag in zijn pyjama. Als hij naar de peuterspeelzaal gaat, wil ik ‘m graag voor het ontbijt al aankleden, maar daar zijn de meningen over verdeeld. Hij wil dat dus niet. Een paar weken geleden dropte ik hem een uur te laat af op school, omdat hij driftbui kreeg. Hij mocht niet in zijn pyjama naar ‘school’. Best onredelijk van mij.

3. Ik haalde hem op van het Kinderdagverblijf en zette hem achterin de auto in zijn autostoeltje. Dan wil hij altijd graag nog even knuffelen en kusjes geven. Heel zoet. Maar na een minuut of vijf (!) wilde ik toch wel gaan rijden. Hij niet. Boos. Boos, schoppen, slaan, rood aanlopen. “Stop de auto NU mama. NU. Ik moet nog even knuffelen.” Ik ga hem hier aan herinneren als hij me over een paar jaar geen kusje meer wil geven.

4. De kleine man is al een tijdje zindelijk. ’s Nachts gaat het eigenlijk ook best goed. Hij moet zelfs vaak midden in de nacht naar het toilet om te plassen. Maar vaak vind ik ’s ochtends toch nog wel een volle luier en daarom doe ik hem ’s nachts nog een luierbroekje aan. Een tijdje terug besloot hij na zijn nachtplasje opeens uit het niets dat hij geen luier meer aan wilde. Zat ik om drie uur ’s nachts met een driftige peuter. “Ik hoef geen luier meer. Robin is geen baby!”

5. We gingen even met de hond wandelen en dus pakte ik mijn bos huissleutels uit het kastje. Dat mocht niet. Meneertje had besloten dat we geen sleutels mee hoefden te nemen. “Maar hoe komen we dan weer binnen”, vroeg ik nog. Een terechte vraag leek me. Maar meneer was onverbiddelijk. Schreeuwen. Krijsen. “De sleutel mag niet meeeeeheeeee.” Geen idee waar die sleutelwoede vandaan komt.

6. “Gaan we zo bij Callan spelen?”
“Nee schatje we gaan niet zo bij Callan spelen.”
“We gaan zo bij Callan spelen.”
“Eeeh.. nou nee.”
Driftbui.
Callan is zijn vakantievriendje waar hij in Griekenland mee speelde afgelopen zomer. Callan woont in Schotland.

7. Superleuk, samen naar de speeltuin. Heerlijk ook dat de peuter zo kan genieten van de zandbak. Meestal til ik hem op, zet ik hem onder het zand in de bakfiets en los ik het thuis wel weer op met een douche. Maar nee. Vandaag niet. De peuter wilde vandaag namelijk niet onder de douche, maar in mama’s bed spelen. Hij zag eruit alsof hij net Dakkar had gereden. Ik dacht het niet vriend. Hij dacht van wel. Vervolgens zat ik een half uur met een gillende peuter die mijn hele huis doorrolde en uiteindelijk toch in mijn bed sprong toen ik even een time-out nam. 1-0 voor de peuter.

8. We zaten te lunchen. Hij had smeerkaas op brood en ik had gerookte kip. Daar wilde ik wat sambal op en dus pakte ik het potje. Tja, en toen wilde mijn drie jaar oude dictator ook ‘jam’ op zijn boterham. Maar het was geen jam, het was sambal. Dat ging er niet in. Letterlijk en figuurlijk. Ik probeerde het nog met echte jam, maar dat lukt niet. Het moest die jam / sambal zijn die op brood moest. Ik wilde hem bijna laten winnen.

9. Nog een ‘aan tafel’ incident. De peuter houdt – zoals veel peuters – erg van pasta. En van chocopasta. Ik – zijn moeder – had pasta gekookt en versprak me. “Hier is je chocopasta”, riep ik enthousiast toen ik een bord spaghetti voor zijn neus zette.
Belofte maakt schuld. “Ik wil chocopasta geen spattetti. Ik wil chocopasta NU.”

10. De peuter wil graag autorijden. Lijkt me niet zo’n goed idee. Hem wel. Als we naar de auto lopen, zijn hier al menig driftbuien over geweest. “Ik mag vandaag autorijden. Wel! Ik kan wel autorijden.”
Ja, over 15 jaar jongen.

11. ‘Leuk’, dacht ik. Ik laat de peuter ons trouwalbum zien. Hij kijkt vaak naar onze trouwfoto op het kastje.
“Waar is Robin”, vroeg hij toen hij de foto’s bekeek.
“Jij was er toen nog niet”, antwoordde ik.
Boos. Verdrietig. Driftig. Hoe konden we hem nou vergeten zijn, ondanks dat hij nog niet was geboren. Ik durf het trouwalbum niet meer te laten zien, omdat ik bang ben dat hij weer boos wordt dat hij niet op ons huwelijk was.

12. “Mag ik het hondje aaien”, vraagt de peuter altijd netjes aan hondenbaasjes. Het mocht. De hond was zelfs erg enthousiast en sprong om de peuter heen. Dat maakte de peuter weer nog enthousiaster. Maar toen onze hond kwam aanrennen, verloor de aai hond zijn interesse in de peuter en begon onze hond te besnuffelen. Mocht niet. Onze hond moest weg. De aai hond was van de peuter, niet van onze hond. De hele weg naar huis riep hij: “Cookie moet weg. Stomme Cookie. Dat was mijn vriend!”
Cookie begreep er weinig van.

13. Knutselen is een van de favoriete bezigheden van de peuter. Een tijdje geleden leek het me leuk om met hem te gaan verven. Leek de peuter ook leuk. Al gingen zijn creatieve ideeën wat verder dan de mijne.
“Mag ik Cookie verven?”
“Doe maar niet.”
“Ik wil Cookie verven.”
“Mag niet.”
De buren hebben, denk ik, ook meegekregen dat dat niet mocht. De peuter werd woest.

14. We blijven nog even in het hondenthema. De peuter krijgt nog wel eens een koekje en laat zo’n koekje dan ook nog wel eens vallen. Onze hond doet haar naam eer aan en is altijd in de buurt als de peuter wat te snaaien heeft. Omdat ze weet dat hij het nog al eens laat vallen. Ze is er dan ook als de kippen bij.
Een tijdje geleden hoorde ik gekrijs uit de keuken. “Cookie geef terug! Geef terug. Nu teruggeven.”
De hond had zijn koekje opgegeten en hij wilde het terug. Dat Cookie het al op had, deerde niet. En hij hoefde geen nieuwe, het moest DAT koekje wezen. Ze hebben zeker een uur ruzie gehad. Althans. De peuter met de hond. Die laatste was zich van geen kwaad bewust.

15. Ik ben zo’n belachelijk intolerante moeder. Dat begrijp je. De peuter en ik waren samen boodschappen aan het doen en de kinderkarretjes waren op. Eigenlijk begon de onredelijke peuterdriftbui toen al, maar ik wist ‘m weg te manipuleren met de belofte dat hij iets lekkers mocht kiezen in de winkel.
Wat niet mocht, was karretjes van onbekende mensen door de winkel gaan duwen. De peuter dacht dat hij daar ook wel recht op had. Maar nee. Had hij niet. Dus toen hij na het zoveelste karretje dat hij met kracht de winkel door had geduwd van mij aan mijn hand moest lopen, resulteerde dat in een ouderwetse supermarkt driftbui inclusief rollen op de grond.
Thuisgekomen zei hij tegen mijn man: “Mama heeft mij gepest.”
Nou, jij mij ook.

Hier lees je meer over peuters.

⇒ Herken je dit soort onredelijke peuterdriftbuien van jouw kind(eren)? Heb je een voorbeeld in het kader van gedeelde smart is halve smart? Praat je mee onder de Facebook of Instagram post 🙂?

* Uitgelichte foto Aaron Amat via Shutterstock.

Close
Lees vorig bericht:
minder afhankelijk smartphone
Tips om minder afhankelijk te worden van jouw smartphone

Handje omhoog als je stiekem ook vindt dat je te veel op je smartphone zit. Wil je daarmee minderen? Patricia...

Sluiten