Close
Ka’s Column | ‘Over een peuter driftbui in de supermarkt’

Ka’s Column | ‘Over een peuter driftbui in de supermarkt’

‘Nog even snel wat halen in de supermarkt’, had ik gedacht. Fout gedacht. Dat had ik beter niet kunnen doen. Waarom niet? Dat lees je in deze nieuwe Ka’s Column ‘Over een peuterdriftbui in de supermarkt.’  

Lees ook: Ka’s Column | ‘Ik heb er de rust niet meer voor’

over een peuter driftbui om een druif

Op de dagen dat de peuter naar het KDV gaat, haal ik hem meestal rond vijven op. Als we thuis komen, krijgt hij wat drinken en wat babychips die hij voor de tv mag opeten. Ik ga koken en hij zit als een Al Bundy uitgezakt tv te kijken. Dat is ons ritueel. En dat vind ik wel best, eigenlijk. Ik kan rustig koken, hij kan even rustig de dag verwerken en tot rust komen.

Nog even snel paprika’s halen in de supermarkt.

Omdat ik een afspraak in Amsterdam had gehad, was ik iets later dan normaal om de peuter op te halen. Die was ontiegelijk blij om me te zien en deed zo ongeveer alsof hij 4 jaar in eenzame opsluiting had doorgebracht. Zo hartstochtelijk werd ik verwelkomd. In de auto kletste hij de oren van m’n hoofd en opeens schoot het me te binnen: Ik had de paprika’s moeten weggooien omdat die al begonnen te rotten en juist die paprika’s had ik nodig voor het gerecht van vanavond. ‘Nog even snel paprika’s halen in de supermarkt’, zei ik dan ook tegen de peuter.

Ik parkeerde in de garage onder de supermarkt en tilde de kleine man uit de auto. Op de loopband naar boven begon het natuurlijk al. Die slimmeriken van AH hebben de hamster in het wagentje natuurlijk net boven die loopband gezet. Je kan er niet omheen. “Robin auto, mama. Robin rijden?”
“Als we klaar zijn met de boodschappen mag je in het autootje”, antwoordde ik. De peuter vond dat maar een matig antwoord, maar aanvaarde het compromis.

Zo’n looppad is per slot van rekening toch net een atletiekbaan in de ogen van een peuter.

We liepen naar de boodschappenkarretjes en ik maakte aanstalten om hem in een van de wagentjes te tillen. “Nee zelf lopen! Zelf!”
Zucht. “Okay, je mag zelf lopen, maar dan blijf je wel bij mama, goed?” Voor alleen paprika’s had ik toch niet echt een karretje nodig.
Het was goed. Weer een compromis aanvaard.
Dacht ik. Nog geen 30 seconde later rende de kleine man langs de schappen en kon ik hem met moeite bijhouden. Zo’n looppad is per slot van rekening toch net een atletiekbaan in de ogen van een peuter. Een atletiekbaan op weg naar de koekjes.

Wij komen echt bijna nooit samen in de supermarkt, maar op de een of andere miraculeuze manier weet hij precies de koekjes te vinden. Die moest hij natuurlijk hebben.
“Nee mag niet”, zei ik kalm en probeerde mijn peuter weer terug richting de paprika’s te manoeuvreren.
“Mag wel!”
Tja, ik wilde natuurlijk consequent blijven, maar hé.. ik wilde het ook graag een beetje leuk houden. “Okay, een koekje, maar pas als we klaar zijn en je bij mama bent gebleven.” Een chantagemiddel op zijn tijd is ook best handig.

Mijn chantagemiddel werkte..

De oudere vrouw die naast me stond, dacht daar blijkbaar anders over. Ze schudde haar hoofd misprijzend.

Ach ja.. iedereen zijn manier van opvoeden en… mijn chantagemiddel werkte. De peuter liep blij met zijn pak koekjes in zijn handjes geklemd met me terug naar het groente- en fruitgedeelte. Ik pakte snel een paprikamix en zag dat de druiven in de aanbieding waren. Hop… die ook mee. In het mandje.
“Robin duif”, vroeg de peuter op zijn allerliefst.
Druiven zijn namelijk zijn lievelings. En ja, die noemt hij dus duiven. Verwarrend en schattig tegelijk.
“Nu niet. Je mag toch zo al een koekje?”
“Duif. Duif”, riep hij nu een stuk minder lief.
“Nee, je mag geen duiven. Die moeten eerst door midden en die krijg je thuis wel”, antwoordde ik ook een stuk minder geduldig.

En ja hoor… daar was ‘ie. De woedeaanval. De peuter driftbui om een druif in de supermarkt. Omdat dat zo’n gezellige plek is voor een tantrum. De ultieme moeder test. Want wat doe je? Negeren? Optillen? Omkopen?

Na zo’n vijf minuten en alle chantagemiddelen te hebben uitgeprobeerd..

Nou.. ik kan je vertellen dat het allemaal niet werkte. Ik heb maar meteen alle technieken uitgeprobeerd. Je moet toch wat tijdens zo’n vijf minuten durende driftbui waarin je je peuter woedend op de grond ziet liggen.
Na zo’n vijf minuten was de peuter wel zo’n beetje uitgeraasd. Als de wiedeweerga snelden we naar de kassa om de twee producten af te rekenen.

Toen moesten we nog langs het hamstertje in zijn wagentje. Dat f*cking hamstertje. En meneer was natuurlijk niet vergeten wat ik hem beloofd had. Dus een minuut later zat ik naar dat domme deuntje te luisteren terwijl mijn peuter schaterde van het lachen én een koekje in zijn hand had. Weliswaar met nog wat rode vlekken en traanogen, maar toch.

“Mag ik u wat vragen”, hoorde ik naast me. Daar stond ze. De mevrouw die mij zo misprijzend had aangekeken. Die vond me zeker een watje. Dat ik dit gedrag beloond had met een ritje met de hamster en een koekje. “Ik had het hem al beloofd”, siste ik de vrouw toe.
“Ja, dat zal wel”, zei ze.
Ik wilde al bijna weer wat terugzeggen, maar opeens zag ik dat ze een parkeerkaartje in haar hand had en dat onder mijn neus hield. “Is dit parkeerkaartje van u”, vroeg ze.

Met een rood hoofd voelde ik in mijn jaszak. Geen parkeerkaartje.
“Ja, dank u wel”, antwoordde ik lichtelijk beschaamd.

Het muziekje was afgelopen. De hamster was klaar met zijn ritje.
Eigenlijk zou Albert Heijn die hamsters midden in de supermarkt moeten zetten en die ritjes 10 minuten laten duren.
Kan je tenminste even rustig boodschappen doen.

**

Wat is de meest irritante plek waar jouw kindje een driftbui heeft gehad? Wij zijn heel benieuwd! Vertel je het op onze Facebookpagina? Daar blijf je ook op de hoogte van alle nieuwtjes en nieuwste artikelen!

Uitgelichte afbeelding Halfpoint via Shutterstock.

Close
Lees vorig bericht:
Halloweenkoekjes recept
Food | Gruwelijk lekkere Halloweenkoekjes

Lekker samen met je kind(eren) de keuken induiken om zelf wat te gaan koken of bakken is een leuk tijdverdrijf...

Sluiten