Close
‘School jezelf. En je kinderen ook’

‘School jezelf. En je kinderen ook’

Omdat de speeltuin bij Guusje in de buurt de deuren weer opende, ging Guusje daar met haar kinderen naar toe. In de speeltuin kwam ze een moeder van school tegen die haar kinderen thuis houdt van school. In deze column ‘School jezelf. En je kinderen ook’, vertelt Guusje waarom ze zo verbaasd was over wat deze moeder haar vertelde of haar afwegingen.

Lees ook: ‘Twee is nee

school jezelf

‘School jezelf. En je kinderen ook’

“Mam, de speeltuin is weer open”, vertelden mijn kinderen me.
“Oh ja”, antwoordde ik vragen. Eigenlijk wist ik het allang. De betaalde speeltuin hier in de buurt. De droomplek voor mijn kinderen. Terwijl ik er elke keer bijna overspannen vandaan kom. Mijn kinderen schieten er alle kanten op. De jongste van 2 probeert in toestellen te klimmen waar hij nooit meer zelf uit kan en drie keer raden wie hem dan moet gaan halen door zich in een tunnel te worstelen of meteen arm aan een touw en in de andere de peuter naar beneden te slingeren.

Je had het vast in een keer goed geraden. Het is niet de oudste van 8, want die ben ik standaard kwijt wat me ook hartkloppingen oplevert. Mijn middelste wil overal bij geholpen worden als ik net lekker zit met mijn thermosfles koffie. Terwijl de jongste juist denkt dat hij best in het klimrek voor de grote kinderen kan.

6 ogen kijken me smekend aan

“Ja hij is weer open. Gaan we binnenkort? Aaah please…”
6 ogen kijken me smekend aan.
En omdat ik nou eenmaal meer van mijn kinderen houd dan van mijn eigen gezondheid antwoord ik: “Morgen na school gaan we. Goed?”
Het gejoel dat op mijn positieve antwoord volgt, moeten ze 4 straten verder gehoord hebben.

Op de beloofde dag toog ik met mijn drie spruiten naar het beloofde land. Blijkbaar waren er meer ouders op dit idee gekomen, want de parkeerplaats stond behoorlijk vol. Dat vond ik al wat verontrustend. Ik juich het toe dat we weer wat meer bewegingsvrijheid hebben gekregen, maar ben – zoals Rutte ons dat ook adviseerde – wel alert.

Die anderhalve meter was hier niet te handhaven

De rij bij de kassa viel mee en iedereen hield zich keurig aan de richtlijnen. Toch voelde ik een steen in mijn maag toen we door de poort liepen. Het was me toch een partij druk. Druk. Overal rennende en duwende kinderen. Ladingen ouders op de bankjes en aan de tafels. Die anderhalve meter was hier echt niet te handhaven.

Ik had je al verteld dat ik meer van mijn kinderen houd dan van mijn eigen gezondheid. Het was wel even door mijn hoofd gegaan om weer rechtsomkeert te maken, maar dat had ik mijn bloedjes niet aan kunnen doen. Dat had zeker een trauma opgeleverd waar ik over een jaar of 15 bij de shrink voor ter verantwoording zou zijn geroepen.

Vandaar dat ik ergens achter in de speeltuin een vrij rustig plekje uitzocht om me te installeren en van waar ik Joris de peuter in de zandbak in de gaten kon houden.
Naast me aan een picknick tafel zaten vier moeders gezellig te keuvelen. Een van de moeders riep me toe: “Hoi Guusje, jij ook hier? Kom er gezellig bij zitten!”

Niet op anderhalve centimeter ernaast zitten

Het was een moeder van school. Een moeder die ik al maanden niet gezien had en waarvan ik wist dat ze haar kinderen nog steeds thuis hield. Ik begroette haar terug, zei dat ik Joris en de twee meiden graag in de gaten wilde houden, dus dat ik later wel zou komen zitten. Dat ik ook rond wilde lopen zodat ik mijn twee jongste kinderen kon checken dat was waar. Maar dat ik later bij zou komen zitten, niet. Misschien vanaf anderhalve meter erbij staan, maar niet op anderhalve centimeter ernaast zitten.

Iedereen maakt zijn eigen afwegingen tijdens deze corona crisis. De een ziet de grootouders niet, de ander wel. Het ene kind mag overal spelen, terwijl het andere thuis moet blijven. De meeste kinderen zijn weer naar school gegaan, maar er zijn ook ouders die besloten hebben de kinderen thuis te houden.

Desondanks was ik wel benieuwd waarom ze haar kinderen thuis hield

Dat moet iedereen zelf weten. Misschien is er wel een ouder voor wie de kans op besmetting een risico is. Of behoort het kind zelf tot een risicogroep. Desondanks was ik wel benieuwd waarom deze moeder haar kinderen thuis hield, terwijl ze nu wel op anderhalve centimeter van haar vriendinnen zat en haar kinderen in de overvolle speeltuin liet spelen.

Dus toen ik haar tijdens mijn inspectierondje tegenkwam, besloot ik het haar te vragen.
“Ik heb je nog niet op school gezien”, zei ik discreet.
“Ja, dat klopt. Wij houden de kinderen nog thuis. Je weet het niet met dat corona hè? Ze kunnen wel zeggen dat de kinderen minder risico lopen, maar ik moet dat nog maar zien. Ik zou mijn kinderen nooit nu al naar school sturen”, zei ze stellig.

Ik keek de speeltuin rond. Overal zag ik duwende en trekkende kinderen. Op elkaar geplakt in de rij van de glijbaan. Met z’n drieën op een schommel. Bovenop elkaar op de trampoline.
Even twijfelde ik, maar ik besloot het toch te zeggen. “Maar dan kun je hier toch ook besmet worden? In de speeltuin?”
“Nee joh”, antwoordde ze min of meer lachend. Alsof ik iets heel doms had gezegd. “We zijn hier toch buiten?”

Natuurlijk probeerde ik haar nog uit te leggen dat dat niet klopte. Maar dat wilde ze niet horen. Ik respecteer ieder’s keuze mits de juiste afwegingen gemaakt worden. Als mensen consequent zijn in hun regels.

Nu dacht ik alleen maar: ‘School jezelf. En je kinderen ook.

⇒ Volg je ons al op Facebook of Instagram?

Hier lees je meer van en over Guusje.
En hier lees je meer columns.

Uitgelichte afbeelding ‘kids playground’ via Shutterstock

Wil je deze column bewaren op Pinterest? Dan kun je deze afbeelding pinnen:

school jezelf pinterest

 

Close
Read previous post:
op teken controleren
Pas op! Deze plekjes moet je extra op teken controleren

Op teken controleren? Doe jij dat regelmatig? Speelt jouw kind veel buiten? Komt hij/zij regelmatig in de struiken, hoog gras...

Close