Close
Column | ‘Sorry mam…’

Column | ‘Sorry mam…’

Elle houdt op MOMmag. een column bij over haar kinderwens, vruchtbaarheidstraject en alles wat daarom heen een rol speelt in haar leven. Vandaag vertelt ze in ‘Sorry mam…’ over het moment dat ze een zwangere vriendin tegenkwam terwijl ze met haar moeder was.

Lees ook: ‘(Ver)werkboek | Als je je kindje verliest in de zwangerschap

tenminste mij nog gekregen

‘Sorry mam…’

De eerste keer dat ik me realiseerde dat het verdriet over mijn onvervulde kinderwens niet alleen mij en John trof, maar ook mijn ouders, was toen ik samen met mijn moeder een zwangere vriendin tegenkwam.
Ik was verdrietig omdat ik er al jaren naar verlangde om moeder te worden. Mijn moeder was verdrietig omdat ze er al jaren naar verlangde grootmoeder te worden.

Wij hadden pas na twee jaar ‘proberen’ vertelt aan de familie dat het tot nu toe nog niet was gelukt om een kind te krijgen. Eigenlijk hadden we het op een luchtige manier gezegd. Van: “Maken jullie je nou maar niet druk. We zijn echt wel goed aan het oefenen.” Toch was de boodschap ontvangen als een soort overlijdensbericht.
Al begreep ik dus pas later dat ze niet alleen verdrietig voor ons waren geweest, maar ook voor zichzelf.

“Hoe ver ben je”, vroeg mijn moeder zo opgewekt mogelijk aan mijn vriendin.
“Als ze op de uitgerekende datum komt, moet ik nog 4 weken”, antwoordde ze terwijl ze over haar buik wreef.
Ik keek naar handen en opeens voelde ik in mijn buik weer dat lege gevoel. Uit het hoekje van mijn oog zag ik mijn moeder ook kijken naar die handen die haar wonder streelden.
“Ze kan dus vanaf nu al elk moment komen”, zei ik maar snel.
Mijn vriendin knikte. “Het is wel zwaar hoor, die laatste lootjes”, vertelde ze.
Een steek ging door mijn lege buik. ‘Je moest eens weten wat zwaar is’, dacht ik vol zelfmedelijden.

We namen afscheid en we wensten haar succes.
“Ik zie het geboortekaartje wel verschijnen”, riep ik nog enthousiast.

Terwijl we doorliepen zag ik tranen in mijn moeders ogen. Ik voelde ze bij mij ook al achter mijn ogen prikken.
“Sorry mam”, mompelde ik.
“Ik had het jou nou ook zo graag gegund”, zei mijn moeder met een knik in haar stem.
“En ik jou.”

⇒ Heb jij zelf een vruchtbaarheidstraject doorlopen of zit je erin? Herken je je in Elle’s column? Of misschien heb je wel een boodschap voor Elle? Praat je mee via Facebook en Instagram?

Hier lees je meer van en over Elle.
En hier lees je meer columns.

* Uitgelichte foto via Pexels.

Close
Lees vorig bericht:
baby slaapt met armen omhoog
Waarom slaapt een baby met zijn armen omhoog?

Heb je je ooit afgevraagd waarom een baby slaapt met zijn armen omhoog? Het is voor de meeste baby's echt...

Sluiten