Close
‘Speelgoed uitzoeken en opruimen. Hoe het niet moet’

‘Speelgoed uitzoeken en opruimen. Hoe het niet moet’

Een leuk corona klusje, dacht Guusje. Want haar kinderen hun speelgoed uitzoeken en opruimen was hoog nodig. Met drie kinderen in huis verdrink je anders over een tijdje in het speelgoed. En ze spelen met lang niet met alles meer. Aan sommige speeltjes zijn ze toch niet gehecht? Of wel?

Lees ook: ‘Zo houd je de speelgoedgekte onder controle

speelgoed uitzoeken

‘Speelgoed uitzoeken en opruimen. Hoe het niet moet’

Wij hebben een speelhoek hier in huis. Daar wordt door de jongste twee (van twee en zes) nog driftig in gespeeld, maar de oudste van acht speelt liever op haar kamer. De speelhoek puilt uit. Bakken vol met speelgoed dat soms al jaren incompleet of stuk is, lachten me al tijden toe of eigenlijk uit.

Aangezien zo ongeveer mijn hele buurt tijdens de Lockdown het speelgoed bij de deur had gezet, of te koop aanbood via onze buurt app of Facebookgroep, voelde ik de urgentie iets met dat speelgoed te gaan doen. “Dat is nou echt een leuk corona klusje”, dacht ik. Uitzoeken, testen, sorteren en vervolgens ontspullen. Van minder speelgoed zou ik vast creatievere ondernemendere kinderen krijgen. Eigenlijk zou ik mijn kinderen een dienst bewijzen en later zouden ze me dankbaar zijn dat ik in het rampjaar 2020 ook nog al hun speelgoed had weggegeven of weggegooid.

Ik zou gewoon alles dat te veel herrie maakt de deur uit doen

Komt voor de bakker.
Een week lang kondigde ik meerdere keren per dag aan dat ik het speelgoed zou gaan opruimen en dat ze de dingen die ze echt wilden bewaren in hun persoonlijke kist moesten stoppen. Ze hebben namelijk alledrie een persoonlijke kist. Voor de jongste zou ik beslissen en ik gewoon alles wat te veel herrie maakt, of van spuuglelijk felgroen plastic is gemaakt de deur uit doen.

De dag voordat ik zou beginnen, vertelde ik ze nog een keer dat het morgen echt zou gaan gebeuren en dat ik alles zou weggooien of weggeven dat niet uitgezocht was. Eindelijk begrepen ze wat de bedoeling zou zijn en volgde er een reactie.

Die reactie uitte zich in gejengel. Zo ongeveer al het speelgoed moest bewaard blijven en dat paste niet in de kisten. De kist van Joris was ook al volgestouwd met freubels en gehandicapte Barbies, terwijl de peuterjongen van zijn leven nog geen Barbie heeft aan aangeraakt.

Die pop heb je altijd eng gevonden

Ik besloot de dames te gaan helpen met uitzoeken. Maar dat zorgde voor woordenwisselingen (vooral met de oudste). Dat ging zo ongeveer als volgt:

“Ik wil dit, dit, dit en dit bewaren. En oh ja… ook dat nog. Eigenlijk mag alleen dat weg (wijst naar een halve bellenblaastraktatie van 4 jaar geleden).”
“Dat kan niet Juul. Er moeten echt dingen weg. Dit is kapot, dit is een incomplete puzzel, die pop heb je altijd eng gevonden en dat spel hebben we dubbel.”
“Toch wil het bewaren. Dan leg ik het wel op mijn kamer.”
“Je hebt geen plek op je kamer.”
“Jawel hoor.”
“Niet.”

Opeens was alles hun favoriete speelgoed, speelden ze met al hun speeldingetjes dagelijks uren en de oudste gooide er zelfs in dat ze het voor haar kinderen wilde bewaren, omdat ze er zelf altijd zo leuk mee had gespeeld. “Maar anders hebben mijn kinderen straks helemaal geen speelgoed”, riep ze dramatisch.

De tv werd niet meer aangekeken en naar de iPad werd niet meer gevraagd. Wat op zich wel weer positief was.

Ik besloot dat het anders moest. ’s Avonds toen ze op bed lagen, heb ik al het speelgoed uitgezocht en opgeruimd. Alles dat kapot of incompleet was en waarvan ik zeker wist dat ze er niet meer mee speelden, ging in de weggooibak. De twijfelgevallen deed ik in een doos waar ze nog een blik op mochten werpen voordat het richting Marktplaats, de weggeef- en verkoophoek zou verdwijnen.

Hier speel ik altijd mee!

De volgende ochtend kwam ik beneden en hadden de twee dametjes alles weer uitgepakt. “Nee mam, dat kan je niet menen. Hier speel ik altijd mee, dat weet je toch!” Tot tranen toe werd er gediscussieerd en zelf oma werd gebeld omdat ze bepaalde prullen toch echt van oma hadden gekregen en ik daarover niet mocht beslissen.

Een poging om ze te leren over kindertjes die niet zo veel hebben en die ontzettend blij zouden zijn met hun waardevolle speelgoed en dat dat toch ook een fijn idee was, mislukte. Na veel mokken werd er een minimaal aantal stukken aan het goede doel gedoneerd.

Het meeste missen ze niet eens

Na drie dagen ellende wilde ik het bijna opgeven. Maar uiteindelijk besloot ik ze maar te laten denken dat ze gewonnen hadden en alles mochten bewaren. Ik koos een nieuwe tactiek. Nu gooi ik gewoon zelf elke avond wat weg. Het meeste missen ze niet eens. En als ze er naar vragen, help ik ze met zoeken en dan zijn we het kwijt. Heel gek. Er verdwijnt opeens van alles uit ons huis.

En Jasper zag opeens ook een kans toen Juul en Eef om een opzetzwembad in de tuin begonnen te zeuren. “Zo’n opzetzwembad hè? Dat is heel duur. Sparen jullie dan mee? Misschien kunnen jullie wat speelgoed verkopen zodat we het samen kunnen kopen?”

Opeens waren ze toch niet zo gehecht meer aan die Barbie met gemillimeterd haar en de incomplete Fisher Price boerderij die ze voor mijn kleinkinderen wilden bewaren. Het heeft even geduurd, maar we komen ergens. Als ze over een maand voor x aantal euro speelgoed verkocht hebben, kunnen we een opzetzwembad kopen. Dat hebben we ze tenminste verteld.

Zal je zien dat die opzetzwembaden dan overal uitverkocht zijn.

Speelgoed uitzoeken en opruimen. Zo moet het dus niet.
Mijn kinderen blijken trouwens wel al heel creatief en ondernemend te zijn. Met of zonder speelgoed.

⇒ Volg je ons al op Facebook of Instagram?

Hier lees je meer van en over Guusje.
En hier lees je meer columns.

Uitgelichte afbeelding ‘toys mom mess’ via Shutterstock

Wil je deze column bewaren op Pinterest? Dan kun je deze afbeelding pinnen:

speelgoed uitzoeken en opruimen pinterest

Close
Read previous post:
Griekse pastasalade
Zomers recept | Griekse pastasalade

Vandaag staat er een frisse Griekse pastasalade op het menu. Een lekker zomers recept dat  snel op tafel staat en...

Close