Close
Column | ‘Van intens geluk naar intens verdriet’

Column | ‘Van intens geluk naar intens verdriet’

Renske houdt voor MOMmag. columns bij over haar kinderwens, het fertiliteitstraject dat zij en haar man doorliepen en alles dat daarom heen speelde in haar leven. In deze column ‘van intens geluk naar intens verdriet’ neemt ze je weer even mee terug in haar verleden.

Lees ook: ‘7 tips om de emoties de baas te blijven tijdens een vruchtbaarheidstraject

van intens geluk naar intens verdriet

‘Van intens geluk naar intens verdriet’

Na ruim een jaar ‘pauze’ voelde ik mij goed genoeg om er weer vol voor te gaan. In Augustus gingen we weer richting de fertiliteitspoli om alles door te spreken. Van dag 3 t/m dag 7 in de cyclus hormoontabletten slikken. Vanaf dag 10 om de 2 a 3 dagen een inwendige echo en, wanneer de eitjes groot genoeg gegroeid waren, hormonen spuiten en twee dagen later richting het ziekenhuis voor inseminatie. Met mijn verpleegkundig brein klonk het allemaal volkomen logisch en ik dacht, dit doen we wel even!

Ik merkte een hoop veranderingen in mijn lichaam

Het slikken van de hormonen viel vies tegen, ik merkte een hoop veranderingen in mijn lichaam, onder andere geen bodem meer voelen tijdens het eten en mij gewoon niet mezelf voelen.

De inwendige echo’s waren ook absoluut geen pretje maar, dankzij een super lieve arts & de support van mijn man, te doen.
De eitjes groeiden goed op de hormonen en rond dag 18 was het zover, hormonen spuiten.

Hormonen spuiten

In mijn loopbaan heb ik dit al zo onwijs vaak gedaan, maar bij mijzelf bleek dit toch wat moeilijker. Ik heb ruim een half uur met de spuit in mijn handen gezeten voordat ik de ballen had om mezelf te prikken. Ik voelde mij onwijs klein op dat moment, emoties van angst, onzekerheid en schaamte spookten door mijn hoofd. En ook een stukje boosheid, boosheid op het feit dat het zoveel mensen lukt ‘gewoon’ zwanger te worden en dit ons niet gegund was.

Ik kan je vertellen dat je je best opgelaten voelt als je dit doet 

Na twee dagen mochten wij ons vroeg in de ochtend melden. In de wachtkamer van het priklab bevindt zich een deur waar met koeienletters ‘fertiliteitslaberatorium’ op vermeld staat. Hier dien je aan te kloppen en wordt er voor je open gedaan. Ik kan je vertellen dat je je best opgelaten voelt als je dit doet in een ramvolle wachtkamer. Tientallen paren ogen die allemaal naar de deur staren, meer dan benieuwd wat er daar allemaal achter die deur gebeurd.

Het potje zaad mochten we afgeven en beiden tekenen dat het klopte dat wij het beiden ingeleverd hadden. Hierna was het 1,5 uur wachten. In die tijd ging de laborant het zaad bewerken zodat enkel alle goede en vitale zaadcellen over zouden blijven.

Om de tijd te doden hadden we een spelletje meegenomen en onder het genot van een kopje koffie ging de tijd verassend snel. Na 1,5 uur mochten we wederom aankloppen op de deur en werden we binnen gelaten. Na beiden weer getekend te hebben melden wij ons op de functieafdeling.

De inseminatie

De inseminatie was snel en pijnloos. Naast de stoel hing een kalender, de verpleegkundige gaf de datum aan waarop wij een test mochten gaan doen. Twee weken na de inseminatie.

Twee lange weken waarin je probeert je zinnen zoveel mogelijk te verzetten, maar eigenlijk niks werkt om je gedachten er volledig van af te houden.

In al die jaren nog nooit een test gehad die enigszins positief uitsloeg

Op de dag dat wij mochten testen waren we op vakantie op onze favoriete stek, ik deed de test en ik geloofde mijn ogen niet. Er vormde zich een klein tweede streepje! In al die jaren nog nooit een test gehad die enigszins positief uitsloeg. Voor de zekerheid nog een tweede test gehaald en die zei duidelijk: ZWANGER. Intens gelukkig voelde we ons en die twee weken zweefden we op wolkjes. Aan naasten hadden we verteld dat de poging niet geslaagd was, om hen nog een beetje te kunnen verassen.

Eerste echo

Toen eenmaal de dag van de eerste echo zich aanbood was ik zo gelukkig, eindelijk zouden we ons kleine kindje zien. Na 5 jaar een kloppend hartje horen.

De arts vond een mooi vruchtzakje met een klein iniminiemensje er in.
Een iniminiemensje, zonder hartactiviteit.

Alle muren die ik ooit had opgebouwd om mijzelf te kunnen beschermen had ik omlaag gegooid, want ik werd moeder, dit kon niet meer fout gaan. 10% kans dat het ging lukken, en daar zaten we gewoon bij.

Het verdriet wat we op dat moment voelden was met geen pen te beschrijven.
Van intens geluk naar intens verdriet.

⇒ Heb je een vraag en/of opmerking over deze column van Renske? Praat gerust mee onder de Facebook of Instagram post!

Hier lees je meer van en over Renske.
Hier lees je meer artikelen met als onderwerp kinderwens.

* Uitgelichte afbeelding Pressmaster via Shutterstock. Foto in artikel beeld Renske.

Close
Lees vorig bericht:
kartonnen doos als wieg
Fun Fact | Alle Finse baby’s hebben een kartonnen doos als wieg

Wist je dat? Deze interessante Finse traditie die wereldwijd steeds meer overgenomen wordt en aan populariteit wint: Alle Finse baby's...

Sluiten